Je trekt je schoenen aan om een rondje te lopen. Nog even je telefoon mee. Misschien een podcast aan, kun je onderweg meteen iets leren. En als je toch gaat, dan wel een beetje doorstappen. Je hebt vandaag nog niet zoveel bewogen.

Voor je de voordeur uit bent, heeft je wandeling al drie taken gekregen.

Dat gaat ongemerkt. We willen onze tijd goed gebruiken. Gezond leven, op de hoogte blijven, er zijn voor anderen en het liefst ook een beetje aan onszelf werken. Allemaal begrijpelijk. Soms vraag ik me weleens af: wanneer mag een moment gewoon een moment zijn?

Een rondje lopen omdat je zin hebt in frisse lucht. Op een bankje zitten zonder eerst moe te hoeven zijn. Ergens naar kijken zonder dat je er iets van hoeft te vinden.

Zelfs ontspannen kunnen we behoorlijk serieus aanpakken. We moeten beter ademhalen, bewuster genieten en vooral goed voelen of we al ontspannen genoeg zijn. Je zou er bijna een vrije dag voor nodig hebben.

Misschien herken je het. Je hebt even tijd voor jezelf, maar in je hoofd staat nog iemand met een lijstje. Wat er moet gebeuren. Wie je nog moet bellen. Wat je eigenlijk al af had willen hebben. En zodra je gaat zitten, komt de vraag: zou je niet eens iets nuttigs gaan doen?

Toch hoef je rust niet eerst te verdienen door alles af te hebben. Dat lijstje kan morgen waarschijnlijk ook nog prima voor zichzelf zorgen.

Ik vind het een mooie gedachte dat er onderweg plekken kunnen zijn waar er even niets van je wordt gevraagd. Genieten van kleine dingen zoals boom waar het licht mooi doorheen valt. Een bankje om gewoon even lekker te genieten van de zon. Een paar woorden die je toevallig tegenkomt en waarbij je heel even blijft hangen.

Je hoeft er geen foto van te maken. Je hoeft de gedachte niet te onthouden of er thuis iets mee te doen. Misschien glimlach je even en loop je verder. Dat mag genoeg zijn.

Dat is ook wat ik met Positieve Impuls graag ruimte wil geven. Een onverwacht moment op een gewone dag. Woorden die je iets kunnen meegeven, met alle vrijheid om zelf te voelen of ze bij je passen.

Soms is dat een glimlach. Soms een andere kijk op iets. En soms alleen de gedachte dat je vandaag al genoeg aan je hoofd hebt.

Dus mocht je straks een rondje gaan lopen: je mag de podcast ook een keer thuislaten.

De bomen hebben geen leerdoelen voor je.